யாரும் ரசிக்கவில்லையே!

 

நிலா காய்கிறது

நேரம் தேய்கிறது

யாரும் ரசிக்கவில்லையே

என்று கேட்கும் ஒரு பாடல். 

பார்த்தாலும் பார்க்காவிட்டாலும் ரசிக்க நாளும் நாளும் எத்தனையோ விஷயங்கள் நம்மைக் கடந்து போகின்றன.

போய்க்கொண்டிருக்கின்றன.

ஏதோ ஒன்றால் பிணைக்கப்பட்டு

அதை மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு 

ஓடிக்கொண்டே இருப்பதால்

கடந்துபோகும் எதையும் நம்மால் காண முடிவதில்லை. கண்டாலும் அதன் அழகு மனசுக்குள் போவதில்லை.

இப்படி இருந்தால் எப்படி? என்று கேட்கிறது இந்தக் கவிதை. 

Leisure என்ற தலைப்பில் W. H. Davies எழுதியது இது.

What is this life if, full of care,

We have no time to stand and stare?

No time to stand beneath the boughs,

And stare as long as sheep and cows:

No time to see, when woods we pass,

Where squirrels hide their nuts in grass:

No time to see, in broad daylight,

Streams full of stars, like skies at night:

No time to turn at Beauty's glance,

And watch her feet, how they can dance:

No time to wait till her mouth can

Enrich that smile her eyes began?

A poor life this if, full of care,

We have no time to stand and stare.

(W. H. DAVIES)

என்ன தான் வாழ்க்கை இது!

எதிலேயோ கவனம்.

ஒன்றையும் நின்றுபார்க்க நேரமில்லை.

மரத்தடி நிழலில்

ஆடும் மாடும் ஊன்றிய கவனத்தில் அசைபோடுவதை அருகிருந்து பார்க்க நேரமில்லை.

காட்டு வழியே போகும்போதும்

பழத்தைத் தின்றபின்

கொறித்த அந்தக் கொட்டையை அணில் எந்தப் புல்லின் அடியே ஒளித்து வைத்திருக்கிறது என்று பார்க்க நேரமில்லை.

பட்டப் பகலில்

ஓடையின் அலையின் மேல்

 புரளும் ஒளி

இரவு மீன்கள் போல அழகு தான். என்ன செய்ய

நின்று பார்க்க நேரமில்லை.

அழகின் கடைக்கண் பார்வை வீச்சில்

கவனம் போக

அவள் பாதம் கண்டு

நடனம் காண

நேரமில்லை.

அவள் விழியோரம் அரும்பிய முறுவல் இதழ் வரை பரவிப் பொங்கும் அழகை 

காத்திருந்து காண நேரமில்லை.

இதற்கெல்லாம் நேரமில்லை

எப்படியோ வாழ்கிறாய் 

எதிலேயோ கவனத்துடன் கழியும்

உன் பாவப்பட்ட வாழ்க்கையை!

W.H. Davies கவிதை சொல்லும் பொருள் ஓரளவு இப்படித்தான்.

நாம் வாழ்வதும் பெருமளவு அப்படித் தான்.