ஒருநாள் கண் சொன்னது

 கண்

 ஒருநாள் கண் சொன்னது நான் இந்தப் பள்ளத்தாக்குகளுக்கு அப்பால் நீலப் பனித்திரை மூடிய  மலையைக் காண்கிறேன் . அடடா, என்ன அழகாய் இருக்கிறது !

கண் சொன்னதைக்  காது கேட்டது.

எங்கே இருக்கிறது மலை? ஒரு மலையும் இல்லையே! நான் ஏதும் கேட்கவில்லையே!

பிறகு கை பேசியது.

நான் முயற்சித்தும் எதையும் உணரவோ தொடவோ முடியவில்லையே ! என்னால் எந்த மலையையும் காண முடியவில்லையே!

இப்போது மூக்கு சொன்னது இங்கே எந்த மலையும் இல்லை. நான் அதை நுகரவும் மோப்பம் பிடிக்கவும் முடியவில்லையே.

பிறகு கண் வேறு பக்கமாகத் திரும்பிக் கொண்டது. மற்ற புலன்கள் யாவும் தங்களுக்குள் கூடி, கண்ணினுடைய தவறான நம்பிக்கை குறித்துப் பேசிக்கொண்டன.

"இந்தக் கண்ணுக்கு ஏதோ ஆகிவிட்டது".

The Eye

BY KAHLIL GIBRAN

Said the Eye one day, “I see beyond these valleys a mountain veiled with blue mist.  Is it not beautiful?”

The Ear listened, and after listening intently awhile, said, “But where is any mountain?  I do not hear it.”

Then the Hand spoke and said, “I am trying in vain to feel it or touch it, and I can find no mountain.”

And the Nose said, “There is no mountain, I cannot smell it.”

Then the Eye turned the other way, and they all began to talk together about the Eye’s strange delusion.  And they said, “Something must be the matter with the Eye.”