நினைவுகளோடு தழுவட்டும். Kahlil Gibran...On Time

“எங்களுக்குக் காலத்தைப் பற்றிச் சொல்” என்று ஒரு சோதிடன் கேட்டான்.

அவன் பதிலளித்தான்.

நீங்களெல்லாம் அளவில்லாததும் அளக்க முடியாததுமான காலத்தைக் கணிக்க முயற்சிக்கிறீர்கள்.

நேரங்களுக்கும் பருவங்களுக்கும் ஏற்றவாறு உங்கள் நடவடிக்கைகளையும் உங்கள் உந்துதலின் போக்கையும் சரிப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

கால ஓடையின் கரையில் அமர்ந்து கொண்டு அதனுடைய ஓட்டத்தை நீங்கள் வேடிக்கை பார்க்கலாம்.

ஆனாலும்… 

காலவரம்புக்குள் இல்லாத வாழ்க்கைக்குக் கரைகள் கிடையாது என்று உங்கள் ஆன்மாவுக்குத் தெரியும்.

நேற்று என்பது இன்றைய நினைவு என்பதும் நாளை என்பது இன்றைய கனவு என்பதும் அதற்குத் தெரியும்.

விண்மீன்கள் வானில் இறைக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து அந்த நினைவு  இன்னிசையாகவும்  அந்தக் கனவு சிந்தனையாகவும் உங்களுக்குள் குடிகொண்டிருக்கிறது என்பதும்  அதற்குத் தெரியும்.

எல்லைகளில்லாத அன்பின் வீரியத்தை உணரத்தெரியாமல் உங்களில் யாரேனும் இருக்கமுடியுமா?

அன்புக்கு எல்லைகளில்லாத போதும் அன்பின் மையப்புள்ளி அவனுக்குள்ளே தான் இருக்கிறது அவன் அன்பின் வீரியத்தை உணரத்தெரியாதவனாக இருந்தாலும் கூட.

அது சிந்தனைகளுக்குள்ளோ செயல்களுக்குள்ளோ இடம் பெயர்வதில்லை.

அப்படியே நீங்கள் காலத்தை உங்கள் பருவத்தைக் கொண்டு கணக்கிட முயன்றால் காலவட்டங்கள் ஒன்றையொன்று உள்ளடக்கியிருக்கட்டும்.

இன்று நேற்றை நினைவுகளோடு தழுவட்டும்.

இன்று  நாளையை ஏக்கங்களோடு தழுவட்டும்.

 

And an astronomer said, "Master, what of Time?"

And he answered:

You would measure time the measureless and the immeasurable.

You would adjust your conduct and even direct the course of your spirit according to hours and seasons.

Of time you would make a stream upon whose bank you would sit and watch its flowing.

Yet the timeless in you is aware of life's timelessness,

And knows that yesterday is but today's memory and tomorrow is today's dream.

And that that which sings and contemplates in you is still dwelling within the bounds of that first moment which scattered the stars into space.

Who among you does not feel that his power to love is boundless?

And yet who does not feel that very love, though boundless, encompassed within the centre of his being, and moving not from love thought to love thought, nor from love deeds to other love deeds?

And is not time even as love is, undivided and paceless?

But if in you thought you must measure time into seasons, let each season encircle all the other seasons,

And let today embrace the past with remembrance and the future with longing.

(Kahlil Gibran   in  The Prophet)