இன்பமும் துன்பமும் - Kahlil Gibran...On Joy & Sorrow

“இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் பற்றிச் சொல்” என்று ஒரு பெண் கேட்டாள்.

அவன் சொல்லத் தொடங்கினான்.

உங்கள் மகிழ்ச்சி என்பது துன்பம் மறைக்கப்பட்ட நிலை தான்.

எந்தக் கிணற்றிலிருந்து உங்கள் மகிழ்ச்சி பொங்கி வழிகிறதோ அந்தக் கிணறு உங்கள் கண்ணீரால் தான் நிரம்பியுள்ளது.

அது அப்படி இல்லாமல் வேறு எப்படி இருக்க முடியும்?

எவ்வளவுக்கெவ்வளவு உங்கள் துன்பம் ஆழமானதோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அது மகிழ்ச்சியைக் கொண்டிருக்கிறது.

உங்கள் கையில் உள்ள பழரசக் கிண்ணம் குயவனின் நெருப்பின் தகிப்பில் தானே பிறந்தது?

உங்கள் உயிரை இசையால் வருடும் மூங்கில் குழல் கூரிய கத்தியின் கீறல்களில் தானே பிறந்தது?

நீங்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கும் போது உங்கள் இதயத்தை ஊன்றிப் பாருங்கள்; மகிழ்ச்சியை அளித்த அது தான் துன்பத்தையும் தந்தது உங்களுக்குப் புரியவரும்.

துன்பத்திலும் மீண்டும் உங்கள் இதயத்தை ஊன்றிப் பாருங்கள்; மகிழ்ச்சியில் திளைத்த கணங்களுக்காகத் தான் இந்தத் துன்பம் என்ற உண்மை புரியவரும்.

உங்களில் சிலர்  " துன்பத்தை விட இன்பம் தான் பெரியது " என்று கூறுகிறார்கள்.

மற்றவர்கள்  "இல்லை  இல்லை இன்பத்தை  விட  துன்பம் தான் பெரியது" என்று கூறுகிறார்கள்.

 ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். அவை பிரிக்க முடியாதவை.

அவை சேர்ந்தே வருகின்றன.

நினைவிலிருக்கட்டும். ஒன்றோடு நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது மற்றது உங்கள் உள்அறையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

உண்மையில் இன்பம் துன்பம் என்ற தட்டுக்களோடு தொங்கவிடப்பட்ட தராசு தான் நீங்கள்.

ஒன்றுமில்லாத போது தான் சமநிலை சாத்தியம்.

படைத்தானே அவன் தன் பொன்னையும் வெள்ளியையும் எடைபோட தராசுக் கல்லாக உங்களைத் தூக்கும்போது உங்கள் இன்ப துன்பங்கள் கூட்டப்படுகின்றன அல்லது குறைக்கப்படுகின்றன.

On Joy & Sorrow

Then a woman said, "Speak to us of Joy and Sorrow."

And he answered:

Your joy is your sorrow unmasked.

And the selfsame well from which your laughter rises was oftentimes filled with your tears.

And how else can it be?

The deeper that sorrow carves into your being, the more joy you can contain.

Is not the cup that hold your wine the very cup that was burned in the potter's oven?

And is not the lute that soothes your spirit, the very wood that was hollowed with knives?

When you are joyous, look deep into your heart and you shall find it is only that which has given you sorrow that is giving you joy.

When you are sorrowful look again in your heart, and you shall see that in truth you are weeping for that which has been your delight.

Some of you say, "Joy is greater than sorrow," and others say, "Nay, sorrow is the greater."

 But I say unto you, they are inseparable.

Together they come, and when one sits alone with you at your board, remember that the other is asleep upon your bed.

 Verily you are suspended like scales between your sorrow and your joy.

Only when you are empty are you at standstill and balanced.

When the treasure-keeper lifts you to weigh his gold and his silver, needs must your joy or your sorrow rise or fall.

(Kahlil Gibran   in  The Prophet)