குழந்தைகள் Kahlil Gibran ...On Children

கைக்குழந்தையை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு இருந்த தாய் ஒருத்தி கேட்டாள்  "எங்களுக்கு குழந்தைகளைப் பற்றிக் கூறு".

அவன் சொல்லத் தொடங்கினான்.

உங்கள் குழந்தைகள் உண்மையில் உங்களுடையவை அல்ல.

வாழ்வின் தாகத்தால் தோன்றிய மகனோ மகளோ தான் அவர்கள்.

அவர்கள் உங்களின் வழியில் தான்

 வருகிறார்கள்; உங்களிடமிருந்து அல்ல.

உங்களோடு இருந்தாலும் அவர்கள் உங்களுடையவர்கள் அல்லர்.

உங்களின் அன்பை அவர்களுக்கு கொடுக்கலாம்; ஆனால் உங்களின் எண்ணங்களை அவர்களின் மேல் திணித்து விடாதீர்கள்.

ஏனென்றால் அவர்களுக்கு என்று தனியாக சிந்தனைகள் உண்டு.

குழந்தைகளின் உடல்நலத்தை நீங்கள் பாதுகாக்கலாம். ஆனால் அவர்களின் ஆன்மாவை  அல்ல.

ஏனென்றால் அவர்களின் ஆன்மா எதிர்காலத்தில் வாசம் செய்கிறது.

அவர்களின் வருங்காலத்தை கற்பனையில் காணவோ  அவர்களின் கனவுகளுக்குள் காலடி எடுத்து வைக்கவோ உங்களால் முடியாது.

அவர்களைப் போல் நீங்கள் இருக்க முயற்சிக்கலாம்.

 ஆனால் உங்களைப் போலவே அவர்களை ஆக்கிவிட முயலாதீர்கள்.

ஏனென்றால் வாழ்வு என்றும் பின்னோக்கிப் பாய்வதில்லையே.  

அது இறந்த காலத்தோடு இருந்து விடுவதுமில்லை.

பாயக் காத்திருக்கும் அம்புகள்  குழந்தைகள்.

அம்பைக் குறி பார்க்கும் ஆண்டவன் கைகளின்  வில் தான் நீங்கள்.

அம்புக்காக வளைந்து கொடுப்பதில் வில்  என்றும் மகிழ்ந்திருக்கட்டும்.

பாய்ந்து செல்கின்ற  அம்பின் மீது மட்டுமல்ல,  கைகளில் தங்கி விடுகின்ற வில்லின் மீதும் ஆண்டவனுக்கு அன்பு உண்டு.

On Children

And a woman who held a babe against her bosom said, "Speak to us of Children."

 And he said:

 Your children are not your children.

They are the sons and daughters of Life's longing for itself.

 They come through you but not from you, And though they are with you, yet they belong not to you.

 You may give them your love but not your thoughts.

For they have their own thoughts.

You may house their bodies but not their souls, For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.

You may strive to be like them, but seek not to make them like you.

For life goes not backward nor tarries with yesterday.

 You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.

The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.

Let your bending in the archer's hand be for gladness;

 For even as he loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.

(Kahlil Gibran)