மகிழ்ச்சியாக என்னை நினைக்கலாம். மகிழ்ச்சியாக என்னை மறக்கலாம்.

 

 

 

பிறப்பு என்பதை மகிழ்ச்சி என்றும் மறைவு என்பதே வலி மிகுந்த இழப்பு என்றும் நம் புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம். அதெல்லாம் நீங்கள் நினைத்துக் கொள்வதுதான் அது உண்மை அல்ல என போகிற போக்கில் சொல்கிறது இந்தப் பாட்டு. 

Christina Rossetti என்ற ஒரு பெண் கவிஞரால் எழுதப்பட்டது இது . 

மறைந்து விட்ட ஒருவர் தனக்கு ரொம்பப் பிரியமானவருக்குச் சொல்வது போல அமைந்தது இந்தப் பாடல். 

அந்தப் பாட்டு சொல்வது இது தான்.

நான் மறைந்த பிறகு என்னை நினைத்து சோகப் பாடல்களோடு புலம்பிக் கொண்டிருக்க வேண்டாம்.

என் நினைவிடத்தில் ரோஜாச் செடிகளையோ நிழல் மரங்களையோ நட வேண்டாம்.

சிறு துளிக்கு, இடம் தரும் புல்லாக நீயே என்னைப் போர்த்திக் கொண்டிருக்கவேண்டும்.

 

(புல் மழையில் நனையும்;

சேற்றில் சிக்கும்;

வெயிலில் காயும்; கருகும்.

ஆனால் எப்போதும் இருந்து கொண்டும் வளர்ந்து கொண்டும் இருக்கும்.

அதனால் தான் சொல்கிறேன். என் நினைவு என்னும் தரையில் நீ எதற்கும் சோர்ந்து போகாத புல்லாக இரு.)

 

நீ விரும்பினால் என் நினைவில் சுகம் பெறலாம்.

 நீ விரும்பினால் என்னை மறந்தும் அமைதி பெறலாம். 

நிழலில் நான் குளிர மாட்டேன்.

மழையில் நான் நனைய மாட்டேன்.

சோக கீதம் பாடிக்கொண்டிருக்கும் குயில்களின் ஓசையை நான் கேட்க மாட்டேன்.

அழகிய காலை, அந்தி மாலை அழகில் எல்லாம் நான் மயங்கமாட்டேன்.

நீ மகிழ்ச்சியாக என்னை நினைக்கலாம்.

 நீ மகிழ்ச்சியாக  என்னை மறக்கலாம்.

 

 

 When I am dead,  my dearest,

Sing no sad songs for me;

Plant thou no roses at my head,

Nor shady cypress tree:

Be the green grass above me

With showers and dewdrops wet;

And if thou wilt, remember,

And if thou wilt, forget.

 

I shall not see the shadows,

I shall not feel the rain;

I shall not hear the nightingale

Sing on, as if in pain:

And dreaming through the twilight

That doth not rise nor set,

Haply I may remember,

And haply may forget.